” پرواز پروانه ها “

خسته ام از تمام گريستن ها اما هنوز نشاني از آفتاب نيست نمي دانم بايد نفرين كنم يا دعا مي ترسم تو را آنجا بيابم كه همه گويند ، رفته اي پرواز پروانه ها بي شك نشانه ي حسرت است در من و مرگ حقايق تنها وعده هاي بي پايان را فرياد مي زنند....... مي خواهم بي درنگ به من بگويي كه ؛ آزادم از دوست داشتنت دوست داشتني يادآور ملال و سردي قرار بود به رنگ بهار باشي به رنگ خوشبختي و دسته گلي به طرح دل بايد چه بنويسم و چطور ... ؟ ماه در سكوت خفته آسمان از ستاره تهي كوچه در آرامش ابدي و نمي رسد پاسخي از آن سوي تاريكي جزء خستگي هيچ نمانده برايم بايد آزاد باشم از دوست داشتنت چاره اين است .........